Ik was onlangs in Duitsland. In Leer, vlak over de grens bij het Groningse Nieuweschans. Voor een overleg met de vakbondscollega’s van de DGB. De vraag was natuurlijk om duidelijk te maken wat er met de Tweede Kamer verkiezingen van 22 november in ons land was gebeurd.
“Partei für die Tiere”, leg dat maar eens uit. Misschien met spionnenchef Markus Wolf als lijstduwer? Nee, die was net overleden. Ze begrepen daarom de grap toch niet helemaal.
En dan Rita Verdonk, die in de
afgelopen jaren, als een domme politieke haas, het spoor trok naar de
verkiezingswinst van Geert Wilders. Zonder zelf de eindstreep te kunnen halen. “Partei
für die Freiheit“. Dat
politieke verschijnsel kwam de collega’s bekender voor. Zoiets hadden ze bij
recente verkiezingen in Duitse deelstaten ook gezien. En daar hebben ze bij het
vakbondswerk in bedrijven veel last van. Voorkeurstemmen daarentegen is niet uit
te leggen, bij parlementsverkiezingen in de Bondsrepubliek zit dat zodanig in
het systeem gebakken dat je twee stemmen uit kunt brengen.
Waarom kreeg Wilders veel meer
stemmen in Limburg en Brabant dan in de provincie Groningen?
Wellicht zijn de kiezers in
het Zuiden banger voor de islam vanwege de kortere afstand tot Turkije en Noord
Afrika?
Ook de problemen van de
sociaal-democratie zijn moeilijk
over te brengen.. De DGB hecht ook sterk aan de totstandkoming van een sociaal
Europa. Wat is er in Nederland aan de hand op dit gebied? Is Marijnissen met
zijn campagne in 2005 tegen de Europese “Verfassung” wel goed bezig geweest?
Uitleggen, dat de PvdA campagneleiding dit keer wat laat heeft begrepen, dat de
overheersend neoliberale tendens van de laatste 25 jaar niet alleen mondiaal,
maar ook in Nederland aan het kantelen is. Te veel geluisterd naar professoren
als Scheffer, van der Ploeg , de Beus en Rottenberg misschien?
Aan de Duitse collega’s vertellen, dat Bos wellicht heeft onderschat hoe de SP een eindweg is “ge-sociaaldemocratiseerd”. Terwijl Bos in de campagne terecht oproept om de voedselbanken overbodig te maken, is een SP wethouder in Groningen bezig met gemeentelijke medefinanciering van zo’n instelling. De Duitsers uitleggen dat een voedselbank een incomplete gaarkeuken is, dat gaat nog wel.
Vroeger had je om van weinig rond te komen een geit in de berm en met de kerst een konijn op het hok. Of langs het spoor een volkstuin. Dat laatste is vanwege de privatisering grotendeels verdwenen. Het sociaal-democratische antwoord was destijds de oprichting van coöperaties. Misschien de moeite waard om nog eens te proberen - in een moderne opzet - als betaalbaar alternatief voor de voedselbank en de Koninklijke Ahold.
En
dan is er nog de rol van de media. Bos, Balkenende en Marijnissen moeten bij de
volgende verkiezingen nog maar zien hoe het afloopt. Je weet nooit naar welke
kant de peilingen of de media gaan overhellen. Soms lijkt een korte kreet en een
nieuwe bril voldoende.
Mocht het bij de komende
verkiezingen niet lukken een nog
beter resultaat te boeken, dan word ikzelf in 2012 lijsttrekker van de Partij voor de
Planten. Je hebt wuivend riet en gras dat tranen laat van de dauw. Slap als sla
in de plas.
Cor Uitham